Szanowna Dyrekcjo i grono nauczycielskie,
serdecznie państwa witam na dzisiejszej cudownej uroczystości. Jest mi niezmiernie przyjemnie dostąpić zaszczytu wygłoszenia tego przemówienia.
Dla mnie niezbity fakt jest, że jestem tutaj dzięki dwóch nauczycielami – pani Zapnik i pani Balsewicz. Rozróżnili mojego talentu i poprzili je wspaniale.
Polska – ten kraj lubiłem od początku. Nikt mi nie uwierzy, że język polski jest łatwiej niż język francuski. Ale tak po prostu już jest. Szanowuję mój ulubiony kraj nie tylko bo paliwy są tanie, lecz przede wszystkim z powodu gościnnościa, kultury i bardzo dobrych jedzeń.
Nie mogę wyobrazić mnie życia bez Polska lub też język polski. Moja cała przyszłość opiera się na mój najwyższy talent. Uważam się za szczęśliwego, że mogę wymieszać zainteresowania i pracy tak, że będę zarabiać dużo pieniędzy.
W ten sposób chciałbym podziękować wszyscy, którzy pomagali i pomogą mnie podczas nauczenia języka polskiego – szczególnie pani Zapnik, pani Balsewicz i fundacja Achterkerke, która sfinansowała mnie podróż językowa do Krakowa.
Maja Balsewicz niestety nie można być na balu. Pomimo to, chciałbym powiedzieć, że bardzo lubiłem naszych lekcjach indiwidualnych. I podziękowam pani też dla polecenie drinka „Żubrówka i sok jabłkowy”.
Na koniec w imieniu wszystkich maturzystów pragnę pożegnać Dyrekcję, grono nauczycielskie oraz Was drodzy wychowawcy. Dziś nadszedł czas pożegnania, lecz pamiętajmy, że „To nie jest koniec, to nawet nie jest początek końca, to konie początku”